Ik zie het regelmatig gebeuren bij het starten van een verbeterinitiatief.
Het initatief is onderbouwd en afgetrapt. Allen zijn het er over eens dat er wat moet veranderen. Het team is enthousiast. Drie weken later.. is er weinig tot niets gebeurd.
Wat hier aan de hand kan zijn
De oorzaak zit ‘m vaak in de constructie van veel continuous improvement (CI) initatieven. Bottom-up empowerment gecombineerd met een hiërarchische rapportagestructuur.
Het management heeft bedacht dat het initiatief er moet komen. Het team kan hiërarchisch niet veel anders dan het er ogenschijnlijk mee eens zijn. Maar ondertussen… is men het er eigenlijk totaal niet mee eens.
Onderzoekers hebben dit bij veranderaars overbekende fenomeen nu een naam gegeven: de “façade of conformity”. En: onderzocht wat het tegengif is. (zie link in de comments)
Wat blijkt: teams met een “collective team identification” oftewel een team dat op één lijn zit, een sterke onderlinge band heeft en daarmee een veilige omgeving om zich uit te spreken.
Hiermee wordt de kans op succes van het verbeterinitiatief vergroot, door júist de stemmen te horen die hun bedenkingen hebben.
Ik moet in deze context ook denken aan de inzichten uit “Deep Democracy”: zorg dat alle stemmen gehoord worden in besluitvorming, om te voorkomen dat het tegenkrachten worden die “onder water” gaan werken. Want dan ben je een heel stuk verder van huis.
Wat kun je er tegen doen?
Bij mij gaan tegenwoordig alarmbellen rinkelen als ik geen kritisch tegengeluid hoor.
De kans is dan groot dat de omgeving te onveilig ervaren wordt om dat te doen. Mijn taak is dan om die veiligheid te vergroten zodat deze geluiden wel komen bovendrijven.
De les: krijg je overal “ja” te horen krijgt op je veranderinitiatief? Dan is het het waard om je af te vragen: hoor ik conformiteit of oprecht enthousiasme?
